Fala za falą

Barbora Křivská w naturalny sposób oscyluje między rysunkiem, malarstwem, tkaniną i szkłem; w swojej twórczości potrafi elegancko, niemal niezauważalnie, przechodzić między poszczególnymi mediami. Ta dyscyplinarna przepuszczalność pozwala jej kwestionować, czym w sztuce współczesnej może być obraz, tapiseria czy waza. Wszystkie prace zachowują przy tym widoczny ślad swojego powstania – nie ukrywają swojego pochodzenia z powolnego, skupionego procesu ręcznej pracy. Rękodzieło, które jest silnie związane z autorką, przejawia się zatem nie tylko w doborze materiałów i technik, ale także w samym rozważaniu tematów i obrazów. Pod względem tematycznym prace Barbory Křivskiej wielokrotnie powracają do pozornie zwyczajnych motywów i sytuacji związanych z krajobrazem. Krajobraz ten pojawia się w jej pracach jako niekończąca się przestrzeń inspiracji, ale także jako pierwotne źródło życia i podstawa ludzkiej percepcji. Prostota tych motywów odwołuje się jednocześnie do bliskości autorki ze środowiskiem wiejskim oraz do wrażliwej uwagi poświęcanej drobnym, często pomijanym szczegółom codzienności. Pod spokojną powierzchnią dzieł kryje się jednak cicha, osobista wypowiedź na temat intymnych doświadczeń.



Antonín Křivský, Praga, 10 marca 2026 r.